Na de degradatie uit de 3e klasse van vorig seizoen, mag Kasteel 1 dit jaar weer gaan proberen om uit de vierde klasse te geraken -natuurlijk wel naar boven toe. Op zaterdag 19-9 vond de seizoensopener plaats, in en tegen Wageningen 2. De wedstrijd eindigde in een 3-5 zege voor de Wijchenaren. Dat klinkt als een spannend duel, maar het scoreverloop vertelt een ander verhaal.

Twan was als eerste klaar op bord 4. Hij speelde met zwart, niet zijn favoriete kleur. Toch kreeg hij een op het oog sterke aanval tegen de witte koning van de grond. Zijn tegenstander verdedigde zijn stelling echter secuur en toen de stofwolken waren opgetrokken, konden beide spelers zich vinden in remise (½-½).

Kosse had de eer om het eerste volle punt van het nieuwe externe seizoen binnen te tikken. Op bord 8 kreeg hij vanuit de opening fijne druk over de zwarte velden. Zijn loper op g7 controleerde de lange diagonaal en zijn dame, toren en paard deden vervolgens gezellig mee aan de aanval op de damevleugel. Dat kostte wit uiteindelijk een belangrijke pion op d5.
Wit leek de druk op zijn stelling vervolgens wel iets te kunnen verlichten door de monsterloper op g7 af te ruilen. Maar dat was maar schijn: de zwarte stukken legden de witte stelling volledig lam. Een verkeerde zet met een gepend paard kostte wit uiteindelijk een volle toren, waarna Kosse de zege kon vieren (½-1½).

Henk van Kortenhof op bord 7 speelde een tactisch middenspel. Hij offerde een kwaliteit om die vervolgens met een paardvork terug te winnen. Nadat alle spanning uit de stelling was verdwenen, resteerde er een eindspel met allebei een toren en vijf pionnen, met een loper voor Henk en een paard voor zijn tegenstander. In zo’n eindspel kun je nog vijftig zetten doorpielen, of je kunt gewoon remise aanbieden. Henk koos voor het laatste. Zijn tegenstander had hetzelfde idee (1-2).

Vervolgens was ondergetekende klaar op bord 6. Mijn tegenstander speelde een rustige versie van het Londen-systeem (1.d4 d5 2.Lf4). De stelling bleef tamelijk in balans, totdat ik me liet verleiden tot het en passant slaan van een pion. Dat gaf wit meer speelruimte, waarna ik alle zeilen bij moest zetten om niet slechter te komen te staan. Op zet 21 deed ik een speculatief pionoffer om mezelf onder de druk uit te spelen. We kijken vanaf dat moment:

1-3 voor en op de andere borden stonden we zeker niet slechter. Alleen Siebe had veel moeite om zijn stukken actief te krijgen.

Vervolgens was het aan Hans om op bord 3 een halfje te pakken. In een chaotische stelling pende Hans met zijn dame de loper van zijn tegenstander vast aan de koning. De dame van zijn tegenstander kon daarentegen de stelling van Hans binnendringen, maar moest wel steeds een oogje blijven houden op de gepende loper. Op die manier kon geen van beide kanten progressie maken. Hans wilde dan ook remise aanbieden, hetgeen invallend teamleider Kosse toestond (1½-3½).

Nog één bordpunt verwijderd van de overwinning. Aan Bram op bord 2 de eer om dit binnen te tikken. Hij pakte vanuit de opening veel ruimte op de witte damevleugel. Vervolgens wist hij met twee pionnen voorsprong het eindspel te bereiken. Zijn tegenstander geloofde wel dat Bram dat kon winnen. De overwinning was een feit en het bier kon open (1½-4½).

Kaz op bord 1 was niet veel later klaar. Hij kwam met wit fantastisch uit de opening, maar zijn sterke tegenstander liet niet zo maar over zich heenlopen. Uiteindelijk werd na een spannende pot het punt gedeeld (2-5).

Toen was alleen Siebe nog bezig. Iedereen was al klaar. Dat gold ook voor de spelers van Wageningen 1 in de zaal naast ons, dus er stond veel publiek rond bord 5.
Siebes tegenstander stond een pion voor in een eindspel met lichte stukken. De stelling zat echter muur- en muurvast. Siebes tegenstander bleef echter zoeken naar een gaatje. Eerst kwam de zwarte koning naar voren. Die kwam niet door de witte vestingmuren heen. Dan maar het zwarte paard. Nee die ook niet. Dan maar de zwarte loper. Maar ook die kon geen bres slaan, want alle witte pionnen stonden op de verkeerde kleur.
Zo huppelden de stukken heen en weer en weer terug. Ontstond er wellicht ergens drie keer dezelfde stelling? Het was voor een mens nauwelijks waarneembaar door alle verschillende loper- en paardzetten. Beide spelers -vooral Siebe- zaten bovendien in tijdnood, dus dat maakt het helemaal moeilijk om te zien. Na een pionruil kon tot overmaat van ramp ook nog eens de 50-zettenregel de prullenbak in.

Het duurde maar en het duurde maar. Er moest zelfs een tweede notatieblaadje aan te pas komen toen de partij voorbij zet 80 ging. Waar de meeste schakers allang remise hadden aangeboden (het was inmiddels 18:15, de wedstrijd was al gespeeld en iedereen wilde naar huis), bleef Siebes tegenstander echter net zo lang stoïcijns schuiven tot hij het gaatje had gevonden.
In opperste concentratie met oordoppen in manoeuvreerde hij zijn stukken over het bord, van voor naar achter van links naar rechts. Ik kreeg een beetje Carlsen-vibes bij hem: de nummer 1 van de wereld draait er immers ook zijn hand niet voor om om zijn tegenstanders urenlang te breken op de pijnbank van het eindspel.

Zijn geduld (of koppigheid?) werd uiteindelijk wel beloond: hij vond het gaatje, creëerde een vrijpion en de winst was een feit (3-5).

Pas na zevenen kwamen we weer in Wijchen aan. Het was een lange middag, maar de eerste twee matchpunten zijn binnen. Volgende week mogen we thuis aantreden tegen Krimpen aan den IJssel 2. Als we die wedstrijd ook winnen, kunnen we ons mengen in de strijd om promotie.